Sira’s corona column

Column door Eefke Peeters
donderdag 16 april 2020


Het is vandaag Quarantaine Dag, ik weet het eigenlijk niet meer precies, en mijn inspiratie is nog steeds ver te zoeken. Mijn dochter had daarom gisteren, toen ik even een wasje aan het ophangen was, mijn laptop overgenomen en een column voor mij geschreven. Ik zal er even een stukje uit halen:

Mijn moeder heeft geen inspiratie en meestal betekent dit dat ze weer iets raars over mij gaat schrijven, dus voordat ze dat doet schrijf ik maar een column. Ik ben 13 en zit in het tweede leerjaar op Metameer Stevensbeek. Of nou ja, nu zit ik dus thuis. Toen Mark Rutte op televisie aankondigde dat de scholen dicht moesten voor de veiligheid dacht ik: ‘Yes, vakantie!’
Maar daar kom ik nu op terug. Ik heb het gevoel dat er een stukje blijdschap van me is afgepakt …


Nu denken jullie waarschijnlijk: goede column! Ik wil hem aflezen. Maar hierna beschrijft ze dat ze haar vrienden mist. Het lachen met Francien, dom doen met Cristiano, lunch delen met Jill en alles aan haar vriendje Milan.
Dat is logisch én lief, maar ik zocht nog iets meer. Dus ik vroeg haar: 'Mis je niet meer dan dat? Mis je niet zelfs de zweetlucht in de gymlokalen?'
Ze schudt haar hoofd en geeft mij zo’n: mam, je-spoort-niet-blik.
'Mis je niet zelfs in de rij staan voor stokbrood met kruidenboter?' Ik krijg nog steeds dezelfde blik..
Maar na een uur komt ze bij me terug. ‘Mam, ik snap denk ik wel wat je bedoelt. Ik mis het gewoon zelfs om uit de klas gestuurd te worden en de conciërge te helpen met prullenbakken legen. Ik mis zelfs de langdradige uitleg van Richard. Die geeft hij nu wel via een videocall, maar dat is toch anders. Ik mis het om meteen naar de grond kijken als Henny binnenkomt, niet omdat hij zo streng is, maar omdat hij werkelijk iedere les andere abnormale, vette schoenen aanheeft, die we nu moeten missen.'

Yes, ik ben trots op deze wending. Nu nog een positieve afsluiting! 

‘En zitten er dan ook voordelen aan deze Coronatijd?’ vraag ik. Ze haalt haar schouders op. Niet echt.
‘Ook niet dat je nu leert hoe je de was moet doen?’ Je-spoort-niet-blik.
‘Ook niet samen gezellig in de tuin werken?’ Je-spoort-niet-blik.
‘Ook niet dat je nu al 5 gerechten kunt koken?’ Je-spoort-niet-blik.

Maar na een uur komt ze bij me terug. ‘Mam, ik snap al wat je bedoelt. Het positieve van deze coronatijd is dat je zelfs school gaat missen. En dat straks ongetwijfeld iedereen met een grote glimlach superblij de school inkomt. De docenten en de leerlingen!’ Ik knik: ‘En dat je dan ondertussen ook nog wat leert thuis. Of hoe je een column schrijft.’ Ze kijkt me aan. ‘Ja, jij houdt in een column van een einde met een positieve boodschap toch? Zoals: stay safe everybody. Of zal ik alle kinderen oproepen om thuis mee te helpen in het huishouden?’
Mijn hart maakt een sprongetje: ‘Ja, dat is echt een heel goed idee, wat lief!’
‘Mam?’ – ‘Ja, sweetie?’ – ‘Je spoort niet!’